HOME MY NATIVE

HOME MY NATIVE – Arabo Ispiryan -ՏՈՒՆ ԻՄ ՀԱՅՐԵՆԻ — Արաբո Իսպիրյան

This is simply a very touching, emotional Armenian Song called ” Home My Native” – I miss my home and homeland…

 

 

HOME MY NATIVE –

Produced by: Mona Roberts Production
Director: Vahe Harutyunyan
Music & Lyrics: Arman Antonyan
Arrangement & Recording: Garik Araqelyan
Choreogrophy: Gohar Grigoryan
Admin: Levon Asryan
D.O.P. Hrach Manucharyan

I miss my native home
You are a stronghold of powerful fathers I
You chapel You are our dearly
mothers home
I pray God bless.

You chapel You are our dearly
mothers home
I pray God bless.

Strangeness of my life.
Armenian spirit I live fearless
I will embrace you and me
myself, kparvem
I’m afraid I do not take karots.

I will embrace you and me
myself, kparvem
I’m afraid I do not take karots.

You have taken away, robbed, arrested
are
Your monasteries destroyed my home
native,
Khachkarerd tears klvanam,
I beg you to call, let me
I will go back home.

Khachkarerd tears klvanam,
I beg you to call, let me
I will go back home.

You dartsel a foreign prisoner,
Vordined captured alien,
Warm your heart on ice
formed, frozen
Autumn became spring.

Your warm heart of sarutsner
formed, frozen
Autumn became spring.

You have taken away, robbed, opponents ambush
are
Your monasteries destroyed my home
native,
Khachkarerd tears klvanam,
Call Oh, let me
I will go back home.

Khachkarert tears klvanam,
Call Oh, let me
I will go back home.

I beg you to call, let me
I will go back home …

================================

Կարոտում եմ տուն իմ հայրենի
Դու ամրոցն ես հզոր հայրերի
Դու մատուռն ես դու մեր քնքուշ մայրերի, հայրենիք

Աղոթում եմ Աստված պահպանի։

Դու մատուռն ես դու մեր քնքուշ մայրերի, հայրենիք
Աղոթում եմ Աստված պահպանի։

Օտարություն իմ կյանքից անկախ
Հայի ոգով ապրում եմ անվախ
Ես կդառնամ ու իմ գիրկը քեզ կառնեմ, կփարվեմ
Վախենում եմ կարոտս չառնեմ։

Ես կդառնամ ու իմ գիրկը քեզ կառնեմ, կփարվեմ
Վախենում եմ կարոտս չառնեմ։

Քեզ խլել են, թալանել են, կալանել են
Քո վանքերը, ավիրել են տուն իմ հայրենի,
Խաչքարերդ արցունքներով կլվանամ,
Աղաչում եմ, կանչիր, թույլ տուր տուն դառնամ:

Խաչքարերդ արցունքներով կլվանամ,
Աղաչում եմ, կանչիր, թույլ տուր տուն դառնամ։

Դու դարծել ես օտարի գերի,
Որդինեդ գերի օտարին,
Քո տաք սրտում սառույցներ են գոյացել, քարացել
Գարուններդ աշուն են դարձել:

Քո տաք սրտում սառուցներ են գոյացել, քարացել
Գարուններդ աշուն են դարձել։

Քեզ խլել են, թալանել են, դարանել են
Քո վանքերը ավիրել են տուն իմ հայրենի,
Խաչքարերդ արցունքներով կլվանամ,
Աղաչում եմ կանչիր, թույլ տուր տուն դառնամ:

Խաչքարերտ արցունքներով կլվանամ,
Աղաչում եմ կանչիր, թույլ տուր տուն դառնամ։

Աղաչում եմ, կանչիր, թույլ տուր տուն դառնամ…

Alone, Looking for Blossoms Along the River

Alone, Looking for Blossoms Along the River

The sorrow of riverside blossoms inexplicable,
And nowhere to complain — I’ve gone half crazy.
I look up our southern neighbor. But my friend in wine
Gone ten days drinking. I find only an empty bed.

A thick frenzy of blossoms shrouding the riverside,
I stroll, listing dangerously, in full fear of spring.
Poems, wine — even this profusely driven, I endure.
Arrangements for this old, white-haired man can wait.

A deep river, two or three houses in bamboo quiet,
And such goings on: red blossoms glaring with white!
Among spring’s vociferous glories, I too have my place:
With a lovely wine, bidding life’s affairs bon voyage.

Looking east to Shao, its smoke filled with blossoms,
I admire that stately Po-hua wineshop even more.
To empty golden wine cups, calling such beautiful
Dancing girls to embroidered mats — who could bear it?

East of the river, before Abbot Huang’s grave,
Spring is a frail splendor among gentle breezes.
In this crush of peach blossoms opening ownerless,
Shall I treasure light reds, or treasure them dark?

At Madame Huang’s house, blossoms fill the paths:
Thousands, tens of thousands haul the branches down.
And butterflies linger playfully — an unbroken
Dance floating to songs orioles sing at their ease.

I don’t so love blossoms I want to die. I’m afraid,
Once they are gone, of old age still more impetuous.
And they scatter gladly, by the branchful. Let’s talk
Things over, little buds —open delicately, sparingly. 

And Nothing Is Ever As You Want It To Be

By Mihran Kalaydjian, CHA

Consultant, Strategist, and Writer

Image

And Nothing Is Ever As You Want It To Be 

You lose your love for her and then
It is her who is lost,
And then it is both who are lost,
And nothing is ever as perfect as you want it to be.

In a very ordinary world
A most extraordinary pain mingles with the small routines,
The loss seems huge and yet
Nothing can be pinned down or fully explained.

You are afraid.
If you found the perfect love
It would scald your hands,
Rip the skin from your nerves,
Cause havoc with a computered heart.

You lose your love for her and then it is her who is lost.
You tried not to hurt and yet
Everything you touched became a wound.
You tried to mend what cannot be mended,
You tried, neither foolish nor clumsy,
To rescue what cannot be rescued.

You failed,
And now she is elsewhere
And her night and your night
Are both utterly drained.

How easy it would be
If love could be brought home like a lost kitten
Or gathered in like strawberries,
How lovely it would be;
But nothing is ever as perfect as you want it to be.

Image